درباره حسين پاکدل  
 
 
 
 
 
دوشنبه 30 آذر 1383
موضوع: روزنوشت
● شأنيت هنر و هنرمند

هر هنرمند، دارای شأن و مقام، قد و اندازه و جايگاه ويژه خود است.

اين همه تحت نام سرمايه ی گرانقدرهنری، در زمان و به پشتوانه تلاش و جديّت و کيفيّت آثارش در بازخورد با انبوه مخاطب به دست می آيد و لاجرم در گذر ايام و لابلای حوادث بيشمار، بايد بتواند با درايت، بدون ذره ای تنزل، درهمان حد و اندازه، حضورش را اعلام دارد، نه کمتر و نه بيشتر. آنچه مسلم است تمامی هنرمندان، مدام سعی در رفعت بخشی به جايگاه تعريف شده ی خود در اذهان دارند و طبيعی است که هيچ کس تمايلی به بی قدر شدن در جامعه ندارد. سوال اينجاست، چه اتفاقی رخ می دهد که هنرمند، در اندازه ی در خور و جايگاه شايسته ظاهر نمی شود.
هنرمندی و شهرت رابطه ای عجين شده با هم دارند و اصولاً، لازمه هنرمندی کسب شهرت و اعتبار است تا به مدد آن، اثر هنری، قدر و قيمت يابد و شايستگی عرضه پيدا کند. آن که نمی داند با خود، شهرت و هنرش چه برخوردی داشته باشد، با ندانم کاری منزلت خود را به باد می دهد. در هنر، مردم داری، يک اصل است، چرا که هنر ذاتاً به پايگاه خيل مردم تکيه دارد و اگر هنرمندی زبان مردم خويش را نداند و زمانه خود را درک نکند هرگز در دل تاريخ واجدِ صفتِ جاودانگی نخواهد بود. ای بسا بی هنران لافزن که عمری مترصدِ صيدِ فرصت های طلائی با تکيه برشارلاتان بازی و سود جوئی از روابط و بده بستان، پله های شهرت کاذب را يک شبه طی کنند، اما در تاريخ هنر نامی از خود به جا نگذارند و در مقابل هنرمندی بی نام و نشان در خلوت خويش با سختی و رنج، پس از سال ها اثری بيافريند که جهان را در زمان مناسب، دير يا زود، جان و رمقی تازه بخشد.
به همان ميزان که يک بی هنر، با هو و جنجال، هرگز بر صدر نمی نشيند، ممکن است، يک هنرمند راستين نيز در صورت قدر ناشناسی حد و اندازه خود، با رفتن به سمت و سوی روابط و مناسبات ناپاک، به هنرش لطمه زند و ميرائی برای شأنيت خود به ارمغان آورد.
اين بحثی طولانی است، اما به همين مقدار بسنده کنم که شروع فعاليت هنری بسيار مهم است، اينکه هنرمند کيست، جغرافيايش کجاست، هنرش چيست، در چه زمانی، چگونه و در چه اندازه و قد و قواره ای و با چه کيفيت و نيتی، خلق اثر می کند و مخاطبانش کيانند و... همه و همه باعث مانائی و ميرائی شأنيت هنر و هنرمند می شود.
بايد با هنر و مخاطبين هنر صادق بود و تحمل پرداخت بهای اين صداقت را در خود تقويت کرد. اين مهم انجام شود، هنر و هنرمند به جايگاه خود دست می يابد، فقط نبايد برای رسيدن به آن درجه از شأنيت و سرمايه هنری عجول بود.