درباره حسين پاکدل  
 
 
 
 
 
شنبه 11 تیر 1390
موضوع: روزنوشت
● شاید، ایکاش و اگر


کلمات وقتی در جایگاه مناسب خود قرار گیرند از پس مسئولیت مفهومی که بر دوش دارند بر می‌آیند. اما در وضعیتی نامتعادل، پاره‌ای واژه‌ها گاه با شوخ‌طبعی از حمل بار مسئولیت سرباز می‌زنند.
"شاید" یکی از این کلمات است. واژه ریاکار شاید، با خود نوعی عدم قطعیت، فرار از مسئولیت و نبود ایمان در اراده و تصمیم خبر می‌دهد. کاربران این واژه برای فرار از نتیجه اندیشه و عمل در صورت شکستِ تصمیم، یا مشارکت در امتیازاتِ به‌دست آمده از موفقیت هر طرح یا پیشنهاد، راهی از پیش تدارک دیده اند.
"ایکاش" حکایت دیگری دارد. این واژه‌ی هزارپهلو همان کارکرد را دارد به اضافه‌ی این‌که قدری رندی، آرزومندی و سهم‌خواهی را هم با خود دارد.
اما "اگر" با این دو واژه‌ی برادرخوانده کاملاً متفاوت است. متفاوت نه بدان معنا که آن‌چه خوبان همه دارند این یک‌جا ندارد بلکه به نوعی علاوه بر آن همه حسن، یک حق انتخابِ جبری از بین دو یا حداکثر سه راه مفروض گوینده کلام برای مخاطب قائل می‌شود. اصولاً واژه تهدیدآمیز "اگر" قدری تحکم و و زورگویی با خود دارد، برای مخاطب تعین تکلیف می‌کند و از قبل طرف مقابل را محکوم شده فرض می‌کند. این همان واژه‌ای است که از قدیم با سماجت تمام در هر زمینی که می‌شده کاشته‌اند ولی هرگز رنگ و نشان سبزی به خود ندیده‌است.
حالا "اگر" با این ذهنیت تیترها و سرخط سخنان، اظهار نظرها و گزارش‌های رسمی را که این روزها در مطبوعات و رسانه‌های ما به صورت انبوه وقت عقل و درایت را می‌گیرند نگاه کنیم "شاید" متوجه شویم تا چه پایه همه چیز به حال "ایکاش" رها شده است.