درباره حسين پاکدل  
 
 
وبلاگ
خبر
متفرقه
شعر
نمایشنامه
داستان
فیلم‌نامه
جستجو
استفاده از مطالب و محتویات این سایت، بدون اجازه نویسنده، مجاز نیست.
طراحی توسط گردون
 
 
 
چهارشنبه 15 تیر 1390
موضوع: روزنوشت
● بازتولید یا نشخوار


این‌روزها بار دیگر بحث بازتولید آثار نمایشی در عرصه تئاتر توسط شورای محترم هنری تئاتر شهر از بایگانی به در آمد و هنرمندانی در این خصوص اظهار نظر کردند. واقعیت این است که وقتی با خوش باوری بنگری ایده در اندازه‌ی خود خوب است اما در کلان غافلیم همگی از تأثیرات اجرایی‌ی آن. درست که به شکل خام و ابتدایی به نظر می‌رسد این هم یکی از راه‌های توسعه تئاتر است اما نه کافی است و نه می‌تواند قدمی پیش برنده باشد. نیازی به فکر کردن زیاد ندارد تا بفهمی هدف از طرح این ایده‌ی کهنه در شرایط فعلی چیست؛ بدبینانه‌اش می‌شود حفظ و محاسبه‌ی منافع فردی، نه کلیّت تئاتر و خوش‌بینانه‌اش می‌شود کوته اندیشی، نبود برنامه منطبق بر شرایط، زیست در لحظه و فرار از مسئولیت. خیلی خوب است که یک اثر موفق و گیرا در سال‌های ماضی با ترکیبی دیگر رنگ صحنه به خود ببیند. اما با این همه کمبود اعتبار و مکان مطرح نمایشی آیا اصلاً این ایده‌ی فکر نشده عملی است؟ آیا صرف این که یک اثر در شرایطی در قبل تا حدودی موفق به ارتباط با مخاطب انبوه شده در شرایطی دیگر تکرار شدنی است؟ تجربه نشان داده غالباً این‌گونه نبوده و نیست و اتفاقاً در چندین مورد با شکست همراه بوده است.
چیزی که در برخورد اول می توان از این حرکت ناسنجیده نتیجه گرفت این که خالقان آثار ماندگار قبلی بهتر است به جای حرکت به جلو و خلق اثر جدید مطابق با شرایط روز جامعه و گشودن باب‌های جدید بحث، سرگرم بیهودگی شده و به نشخوار کارهای قبلی خود که طبعاً هزینه‌های جانبی آن‌ها پرداخت شده بپردازند. این عمل به دلیل کم هزینه بودن برای مدیریت فشل فعلی بهتر از حرف تازه زدن و ایجاد دردسر، خریدار دارد و دوستان هنرمند ما در شورا غافل‌اند از این عقب‌گرد فرهنگی. ضمن آن‌که ساده‌انگاری است فکر کنیم شرایط لرزان و شکننده فعلی برای اجرای بی‌تنازل آثار به صحنه رفته در قبل برای اکنون آمادگی و تحمل کافی و لازم را دارد.
خیلی دلسوزی برای هنر و هنرمند تئاتر دارید شرایطی فراهم کنید تا در این بازتولید، تمام یا بخشی از آثار موفق سال‌های قبل به شکل گردشی یا مرور آثار، در پاره‌ای شهرها و شهرستان‌های کشور توسط هنرمندان خالق اثر و یا با کمک هنرمندان دور از مرکز به صحنه‌های خاک گرفته‌ و تارعنکبوت بسته‌ی خارج از تهران برود؛ والا شک نکنید این ایده در همین حد که مطرح شده با بضاعتی که تئاتر ما دارد، فقط و فقط وقت هنر را تلف می‌کند.