درباره حسين پاکدل  
 
 
وبلاگ
خبر
متفرقه
شعر
نمایشنامه
داستان
فیلم‌نامه
جستجو
استفاده از مطالب و محتویات این سایت، بدون اجازه نویسنده، مجاز نیست.
طراحی توسط گردون
 
 
 
سه شنبه 4 اسفند 1394
موضوع: روزنوشت
● رأی


هنر در ذات مُبلّغِ دمکراسی است. اگر از نُت‌های موسیقی صوت و سکوتِ به موقع و در اندازه را بگیرند، هیچ قطعه آوای شکیلی شکل نمی‌گیرد. اگر در انبوهِ رنگ‌ها حد و اندازه را به هم بریزند، هیچ نقشِ جمیلی بر پرده پرداخته نمی‌شود. در هنر نمایش هم اگر هرکس به موقع و در اندازه سخن نگوید و به وقت شنوا و باحضور نباشد درام و دمکراسی بر صحنه می‌میرد. اجتماع زنده هم همین است. اگر معتقدیم جامعه نیازمند آزادی افکار و به رسمیت شناختن حقوق همگان است، اعلام حضور کنیم تا هر فکر و اندیشه به اندازه وزن‌اش عرض اندام کند. اگر معترض روندِ موجودیم. اگر از عربده‌کشی‌های گوشخراشِ اندکی متحجر در رسانه ملی، جراید فرمایشی و مجامع رسمی نگران و ناراحت‌ایم. اگر گچ‌مغزها میدان می‌یابند و منافع کلانِ ملی را به مخاطره می‌اندازند، خوش‌فکرها را به میدان بفرستیم. اگر می‌بینیم در مسیر تدبیرها و امیدها سنگ می‌بارند تا سرمایه‌های ملی را در هیاهو غارت کنند. اگر به بهانه قانون دلسوزان شجاع و اهل خرد را از دم درو می‌کنند تا رقابت و رفاقت بی معنا ‌شود، راهی جز این نداریم که با اتکا به قانون و از طریق صندوق آرا اعلام نظر کنیم. شک نکنید تأثیر دارد. بسیار هم تأثیر دارد. نمی‌شود بی‌تفاوت باشیم و بی‌حضور و بعد متوقع و معترض. افراطیونِ سیری ناپذیر، در حرف و عمل، سخت برای عصبانی کردن اکثریت می‌کوشند تا با به قهر کشاندن قشرِ عظیم و مؤثر، نمایندگانی مطیع از جنس و شکل خود با حداقلِ آرا بر کرسی‌ها بنشانند تا با غلبه بر ارکانِ کشور مشروعیت بخرند. با اعلام حضور پای صندوق‌های رأی تا آن‌جا که می‌شود سرنوشتِ خود را به دستِ درایت، عقل و ایمان و زیبایی بدهیم تا جهالت و جمود و تنگ‌نظری به عُزلت رانده شود. با رأی خود ثابت کنیم خواستار ارتباطِ همراه با احترام متقابل با جهانیم. با رأی ما مدیران و مسئولین دلسوز و فهیم که از اتفاق کم هم نیستند با تلاشی مضاعف و سری بلند، به کار و تلاش خود ادامه می‌دهند. پس با هر عقیده و گرایش، اگر طالبِ شنیدنِ سمفونی با شکوه زیستِ با عزتِ انسانی هستیم و تماشای نقش‌های چشم نواز و درام‌های وزینِ پرعبرت، راهی جز حضور پای صندوق رأی نداریم. بی تفاوتی، معنایی جز فرار از مسئولیت و سپردن اختیار به غیر ندارد.
من رای می‌دهم. از تمام دوستان هنرمند هم می‌خواهم مخاطبین و علاقه‌مندان خود را تشویق کنید رأی بدهند. ما سلول به سلول عاشق سرزمین‌مان هستیم. ما هنرمندیم، مُبلغّانِ دمکراسی. ما اهل حس و منطق و عقل‌ایم. آرزو سازیم. دنیا را و جامعه خود ایران عزیز را بسامان و زیبا می‌پسندیم، پس با رأی دان به مصلحانِ عقل‌اندیش و وطن پرست، مسیر آینده را روشن و تاریکی‌های راه را جارو کنیم. بیایید، بیایید پای صندوق‌های رأی همدیگر را ببینیم!