درباره حسين پاکدل  
 
 
 
 
 
جمعه 21 خرداد 1395
موضوع: روزنوشت
● آينده را قياس كن از حال خود

آينده را قياس كن از حالِ خود
(صائب)
باورش قدری سخت است اگر بشنوید در آینده نزدیک همه چیز دگرگون می‌شود. شما می‌توانید نشسته بر مبل خانه با اتصال یک حِسگر، مورد عمل جراحی قرار بگیرید و یا آخرین اثرِ ادبیِ یک برنده جایزه نوبل را در در لحظه نوشتن به هر زبانی که باشد بخوانید و هم‌زمان به او نظر بدهید، یا کنسرتی بزرگ با هزاران نوازنده را که هر کدام در جایی از کره خاک زیست می‌کنند به شکل زنده کنار هم در حیاط یا پذیرای خانه خود ببنید؛ البته با این امکان که رهبر ارکستر را خود انتخاب ‌کنید. یا با پرداخت وجه، بدون جابجایی به پشت صحنه هر فیلم و تئاتر در حال تولید بروید و دخیل در مراحلِ کار شوید. یا به راحتی این امکان فراهم است که همزمان مرحله به مرحله از طرح‌های نقاشی صاحب نام بر دیوارهای خانه خود نمایشگاهی ترتیب دهید یا خودِ شما اثری هنری، یا کالای علمی و صنعتی را از همان مرحله طراحی به مشتریان در نوبتِ خود در همه‌جا بفروشید. چه بخواهیم و چه نخواهیم به زودی تمام این اتفاقات و هزاران موردِ غیرقابل تصور دیگر رخ می‌دهد. ظرف همین ده تا پانزده سال آینده در تمام عرصه‌ها از جمله علم، فرهنگ و هنر اتفاقاتی روی خواهد داد که جوامع بویژه جامعه ما را به فاصله ده‌ها سالِ نوری از اکنونی که در آنیم دور می‌کند. نسل بعد به سرعت برق انسان‌های متفاوت‌تری خواهند بود و به تلخی به این روزهای شوخ ما می‌خندند. در آن زمان قوانین قطعاً دگرگون شده، مدیران بازدارنده جای خود را به افراد پیش‌برنده می‌دهند و دیگر منع و مانع، عربده‌ها و به‌هم ریختن‌های خودسرانه و تیترهاى تنش‌زا مطلقاً کارکرد ندارد. آن‌وقت اقتضاعاتی بدیع- نیم انسان، نیم ماشین- رشدِ سلایق را هدایت می‌کنند؛ چون این اتفاقاتِ شتابنده در کنار منافع بی‌شمار، آسیب‌های خاص خود را نیز دارند. کافی است فکر کنید رسانه‌های نوشتاری، شنیداری و دیداریِ موجود در زیرزمینِ موزه‌ها دفن شده و جای خود را به پدیده‌هایی نوین می‌دهند که بر اساس اراده و خواستِ عمومی به شکلی پالایش‌پذیر اقدام به انتشار و پخش هر اثری می‌کنند. این‌ها رؤیا نیست، آینده محتوم است. سوار بر قطارِ بی‌توقفِ زمان.
.