طنابِ متوّهم، مارسرخود است.

شاعران ِمُقّرب، توّهمِ رؤيا می‌فروشانند.

در كندو سمفونی شادِ شيرينی می‌سازند.

دولتِ در ترديد، هر مطمئن را يك دولتِ در تبعيد می‌بيند.

الان در آرامش ِپرواز، كدام ديوانه به ‌ديوانه‌ای كه بالِ اول را به خود بست می‌گويد ديوانه؟